زکاتش را بده بانو از این لب های یاقوتی
به جز من مستحقی نیست. اگر پا یبند اسلامی 

صبح های نداشتنت را
چای مینوشم !
شیرین اما
در انتظاری تلخ.‌‌‌‌‌‌...

من از آدابِ مهمانداری ات
چیزی نمی دانم
ولی در شهرِ من
رسم است، می بوسند مهمان را

صورتت رو بیار جلو
مممممموه !
او ن سمت صورتت
ممممممموه !
عیدت مبارک نماز روزه هات هم قبول

روزه دارم من و افطارم از آن لعل لب است
آری! افطار رطب در رمضان مستحب است

روز ماه رمضان، زلف میفشان که فقیه
بخورد روزه‌ی خود را به گمانش که شب است

زیر لب، وقت نوشتن همه کس نقطه نهد
این عجب! نقطه خال تو به بالای لب است

یا رب! این نقطهٔ لب را که به بالا بنهاد؟
نقطه هر جا غلط افتاد، مکیدن ادب است

دلم

اسارتی میخواهد

از جنس تو . . .

مثل حبس شدن گوشه آغوشت !

ماه رمضان، ماه مفروش کردن قدوم شب قدر با اشکهای شوق

برای درک «زیباترین لحظهء حیات انسانی» است ...

رمضان مبارک

نباش در پی آزار و هرچه خواهی کن / که در شریعت ما غیر از این گناهی نیست

مرد اونیه که وقتی باهاش قهرمیکنی ومیگی دیگه نمیخوام
صداتوبشنوم، یه ساعت بعد بهت اس بده و بگه:
میشه تلفنتو جواب بدی؟؟؟!
قول میدم حرف نزنم، فقط میخوام صدای نفساتوگوش کنم...!!!