در شهر تو هواي تو هست و تو نيستي
آهنگ خنده هاي تو هست و نو نيستي
گفتند تا هنوز مرا ياد ميكني
آوازهء وفاي تو هست و تو نيستي
گنجشك ها فراق ترا چيغ ميزنند
زير درخت جاي تو هست و تو نيستي
از بس پر است خاطرم از خاطرات تو
حتا صداي پاي تو هست و تو نيستي
گفتي خدا هم از تو نتواند جدا مرا
نام خدا، خداي تو هست و تو نيستي

مرد که باشی، بار سنگین یک زندگی رو همیشه رو شونه هات حس میکنی...حتی از بچگی...

دلت را بتکان
غصه هایت که ریخت، تو هم همه را فراموش کن
اشتباهایت وقتی افتاد روی زمین
بگذار همانجا بماند
...
فقط از لا به لای اشتباه هایت، یک تجربه را بیرون بکش
قاب کن و بزن به دیوار دلت ...
دلت را محکم تر اگر بتکانی
تمام کینه هایت هم می ریزد
حالا کمی آرام تر بتکان
تا خاطره هایت نیفتد
تلخ یا شیرین، چه تفاوت می کند؟
خاطره، خاطره است
باید باشد، باید بماند

What's life? Life is love
.What's love? A kissing
.What's kissing? Come here and I'll show you

چی تحملی دارد
آستین لباسم
تمام غربت نبودنت را
از چشمانم پاک می کند
ولی دم نمی زند

معبودا :

چگونه سر بالا بگیرم و به درگاهت بیایم و بگویم : الهی العفو ... که عفو و بخششت را می طلبم اما باز هم جلوی نفسم را نمی گیرم ؟

چگونه شرمسارت نباشم در حالیکه هر چه جور و جفا از من می بینی باز هم رشته ی مهر و دوستی ات را نمی گسلی و رهایم نمی کنی؟

چگونه ادعای بندگی کنم در حالیکه خود می دانم عبد تو نبودم و بنده ی نفس بودم؟

اما مهربان خالقم!

تنها چیزی که می توانم بگویم این است که با همه ی شرمندگیهایم ادعا می کنم که بنده ی تو هستم

و تنها کلامی برایت بگویم که نکند عمر به سر آید و این کلام را نگفته باشم :

خدایا! ساده بگویم ... دوستت دارم

و اینک دستم را بر آستانت بلند می کنم که دستگیرم باشی

تو همانی که من می خواهم . پس مرا همان کن که تو می خواهی

نطفه ی هیچکسی ؛
در شدنش دست نداشت !
آنکه زاییده نشد ،
از غزلی پس افتاد.

آنکه اندازه ی یک عمر به مُردن چسبید ؛
زندگی کرد به امید شبِ پایانی.

انتهای همه ی پنجره ها ؛
دیوار است.
آخرین پنجره را هم که خودت میدانی…

باز با خوف و رجا
سوی تو می آیم من

دو قدم دلهره دارم
دو قدم دل تنگم ...

بیرون زِ تو نیست

آنچه می خواسته ام

فهرستِ تمامِ آرزوهای منی...!